Verslag optredens Tiefenau, Heidehauser en Riesa

We komen op vrijdagmiddag aan in het woon- en pleeghuis HEIDEHAUSER in het plaatsje Heidehauser. Heidehauser zelf bestaat uit 5 huizen, 1 restaurant en het Heidehauser complex zelf. Onze camper mogen we zetten waar we willen en in 1e instantie plaatsen we hem in het bos.

De huismeester is zeer behulpzaam en een enorme goedzak. We krijgen stroom en de beschikking over de doucheruimtes van het personeel. Daar zijn ook toiletten dus dat is weer meegenomen. Die deuren blijven los dus we kunnen douchen wanneer we maar willen. Zalig!!! We ontmoeten Mevrouw Lune, die hoofd is van het huis en we kijrgen een kleine rondleiding op, wat later blijkt, de zwaarste woongroep. Contact met deze bewoners is heel moeilijk. De meeste zitten in een aangepaste (rol)stoel en vertonen nauwelijks enige vorm van emotie. Praten doen ze ook minimaal. Een enkeling zegt wat woorden en sommige stoten alleen wat geluid uit. Eigenlijk schrikken hier wel van. We krijgen ook een paar kamers te zien waar bewoners op bedden liggen.

Deze mensen zijn compleet vergroeid en er wordt ons verteld dat zij ook geestelijk niet volwaardig zijn. Het centrum zelf heeft een oud gedeelte en in 1995 is er een nieuw gedeelte gebouwd. Dit nieuwe gedeelte is dan ook voorzien van allerlei technische hulpmiddelen zoals til liften, mobiele douches etc. Er werken hier 32 mensen die vooral bezig zijn met voeden en verzorgen. Later die dag lopen we even door “ons”prvé bos en stuitten op een andere groep die lekker buiten zitten. Deze groep toont in ieder geval wel reactie en de meeste van deze groep zijn ook op hun manier redelijk mobiel. We kletsen wat voor zover dat mogelijk is en merken wel dat ze uitzien naar het optreden hier. We treden hier op op maandagmorgen. Om 08.30 worden we gewekt door getrommel en om 10.00 uur staan we in de brandende zon op het buitenplein te spelen. En dat op maandagmorgen, het lijkt wel werken.

Op een enkeling na zijn bijna alle bewoners ( ongeveer 48 ) aanwezig. Ondanks alles wordt het even een uurtje feest. De angst van ons voor geen actie-reactie is totaal ongegrond. Er wordt gedanst, geklapt en meegezongen. Tijdens de pauze delen we foto’s uit. Als we bij een paar rolstoelen komen willen we aan twee mensen foto’s geven. We krijgen geen reactie. Een begeleidster verteld ons dat deze twee blind en doof zijn. We raken ze aan en dan blijkt een aai of het vastpakken van een hand ook goed te zijn. We maken het optreden af en na een uurtje is iedereen moe, warm maar zeer voldaan. Als iedereen weg is houden wij elkaar even vast en vloeien er wat tranen. Ook voor ons is het niet altijd gemakkelijk om deze mensen te zien. Reageren op iemand waarvan je niet weet hoe het leven binnenkomt is soms moeilijk. We slikken onze tranen weg en ruimen met een goed gevoel op. Het was goed zo !!!!!

TIEFENAU
Het optreden in TIEFENAU was voor de Rotary die ons uitgenodigd had om in deze omgeving te komen optreden. Alles natuurlijk ten behoeve van het goede doel. We zouden aanvankelijk een uurtje spelen tijdens de koffie maar dat werd uiteindelijk van 14.00 uur tot 20.00 uur. Het was op een prachtige locatie in de Rosengarten bij in een barok stijl gebouwd voormalig paleis. Daar hebben we ook ons contactpersoon ontmoet: Dieter. Een pracht vent. Een ander contactpersoon van ons Frau docter Sabine wordt krijgt een internationale officiële onderscheiding voor al haar jeugdwerk. Geweldig voor haar. Ze is zichtbaar ontroerd en iedereen is blij voor haar. Dieter en zijn vrouw Veronica nodigen ons uit voor een dagje touren waar we dankbaar gebruik van maken. We zien Moritsburg, het jachtslot van August de Sterk en krijgen een diner aangeboden in het mooie Meissen. Ineens moet Alette aan haar werk denken. Gek he…..

We krijgen ook nog een trip aangeboden naar Dresden door Raineir die een zoon heeft die toeristen rondrijdt. Altijd handig om daar met mee te gaan. Dresden is zo ontzettend mooi, daar is Berlijn dan weer een kleintje bij. We worden ook uitgenodigd voor het afscheidsfeest van de scheidende president van de Rotary. We willen alles meemaken dus dat ook. Daarna maken we nog een fietstocht met docter Sabine die een uitstekende fietster blijkt te zijn. Maar goed dat we zoveel getraind hebben voor die tijd.

RIESA
Ook hebben we opgetreden in sociaal-psychiatrisch centrum voor kinderen in RIESA. Een buitenoptreden waarbij de patiënten en genodigden heerlijk in het bos in de schaduw kunnen zitten, staan en/of liggen. En wij……………op het moment van optreden heerlijk in de volle zon. Enfin, inmiddels zijn we dat wel gewend. Als we nu maar regelmatig door zon voor en dan weer achter hebben worden we gelijkmatig bruin nietwaar. Er waren niet alleen kinderen van het centrum maar ook kinderen van twee ZMLK scholen die in de buurt liggen. Als we heel hard roepen: Hallo RIESA, komt er eerst een zeer gematigde reactie.

Als we dan in ons beste Duits zeggen dat er mensen in het ziekenhuis liggen die graag hadden willen komen maar niet kunnen en dat we graag willen dat die dit ook horen dan is het ijs gebroken en volgt er een gebrul en geschreeuwd. Op ons verzoek gaat iedereen staan en is het feest compleet. Een uur spelen we daar wat voor de meeste lang zat is. We krijgen bloemen en zelfgemaakte cadeautjes en een boek over het centrum zelf. Ook hier een uitnodiging om volgend jaar aub terug te komen. Er zijn nog veel meer kinderen en die hebben dit niet meegemaakt. Bijzonder is een jongen die in de korte pauze even naar ons toekomt. Hij heeft 2 gehoorapparaten in en kijkt ons verheugt aan. Hij wil twee kaartjes van ons want zijn moeder moet er ook 1 hebben. Hij verteld ons dat hij nog nooit in het echt popmuziek had gehoord. Alleen op de televisie gezien en nu dan live. Dat gelooft zijn moeder nooit.

Voor ons natuurlijk waanzinnig leuk om te horen. We worden bestormd voor kaartjes maar ook door de meegekomen leiding en ouders. Iedereen is enthousiast en dat stimuleert alleen maar. Na afloop drinken we nog koffie en krijgen een rondleiding door het centrum. Hier ontmoeten we ook Juliane die in 1e instantie ons contact was. Leuk om ook voor zo’n groep te mogen spelen.

Omdat het ons hier zo goed bevalt blijven we nog een paar dagen langer in Heidehauser. We drinken koffie met de bewoners en krijgen echt contact met ze. Ze herkennen ons en we zijn geen vreemden meer. We genieten nog steeds.

FOTO'S WEEK 5: Klik hier

VERSLAGEN:
week 1 | week 2| week 3 | week 4 | week 5 | week 6 | week 7 | week 8 | week 9 | week 10 | week 11 | week 12 | week 13