Ile d’Oleron

We zijn op weg naar Ile d’Oleron. We maken een tussenstop in Saintes en de volgende dag rijden we rustig naar het eiland. Een enorme lange brug verbindt het eiland met het vaste land. De zeewind is hier goed merkbaar en het is hier dan ook een stuk frisser. Toch laat het weer ons ook hier niet in de steek en blijft de korte broek boven op de stapel liggen.

We vinden al snel l’Accolade gelegen in het dorpje Domino. L’Accolade is een terrein wat is ingericht voor een vakantie voor minder valide mensen. Het heeft verschillende aangepaste huisjes (uiteraard met verschillende voorzieningen) en een kampeergedeelte. De toiletgebouwen zijn ook ingericht voor rolstoelers en alles is hier voor elkaar. Er werken hier gemiddeld 25 vrijwilligers. Dit varieert van verzorgenden, verpleegkundigen, fysiotherapeuten, koks, animatie-team, mensen die onderhoud plegen, huishoudelijke dienst en dan nu ook nog entertainers erbij. Daarnaast worden deze mensen ook nog eens ingezet waar gaten vallen met als gevolg dat je ’s avonds de verschillende vrijwilligers ook nog eens in de bediening op het terras ziet lopen. Je hoort er niemand over. Het hoort hier gewoon bij je “taak”.

Het is niet te beschrijven hoe een grote groep vrijwilligers met elkaar zorgen voor de vakantiegangers. De zorg is oproepbaar en elk gezin die zorg heeft aangevraagd krijgt een soort mobiele handy waarmee je de zorg kan oproepen waarna deze geleverd wordt. De beheerders van dit park zijn Nina en Eelco. Een jong enthousiast stel die in Nederland alles hebben opgegeven op dit park te runnen. Als je hier komt “werken” is het uiteraard geen 9-5 baantje.

L'ACCOLADE
We komen hier op donderdag aan en op vrijdag hebben ze hier open podium. We zijn meteen bereid om hierbij de assisteren en samen met het animatie-team zetten we een leuke avond neer. We treden op in het buitentheater wat er leuk is. Verschillende kinderen doen een act en tussendoor zorgen wij voor de opvulling. De meeste kinderen doen een liedje maar dan is Anne daar……Anne zit in een rolstoel maar doet met haar moeder zittend op het podium een handendans. Dit vinden wij heel dapper en bijzonder. Het is in ieder geval een geslaagde avond.

De avonden zitten we veel op het buitenterras waar mensen van allerlei allure zich bevinden. We horen verschillende verhalen van ouders over hun zieke kinderen of andersom. Soms is het vechten tegen de emoties die toch naar boven komen en dat geldt niet alleen voor degene die het echt aangaat. Toch is dit een plek waar het allemaal kan en als je hier ook komt met je zieke kind is dat toch ook weer een stukje acceptatie.

Zodra er iemand weggaat; vrijwilliger of niet, staat bijna het hele park langs de weg om die persoon uit te zwaaien. Ook hier zien we nogal eens tranen vallen. Het is allemaal zo logisch. De band die je opbouwt met sommigen hier is natuurlijk enorm omdat je zo dicht en direct betrokken bent bij mensen. Afscheid nemen is hier dan ook belangrijk. L’Accolade is een bijzondere plek met bijzondere mensen. Een plek met warmte en respect voor iedereen. Het is mooi om te zien wat een groep mensen voor een andere groep mensen kan doen.

We spelen op maandagavond nog één avond op het terras tijdens het diner en dan sluiten we het muzikale gedeelte van de tour af. Na afloop kijken wij elkaar in de ogen en dan zijn woorden overbodig. Nina, Eelco en team bedankt voor deze warme deken.

Bedankt iedereen !!!!!!
Wat hebben we een mensen ontmoet. Wat hebben we veel gezien en meegemaakt. Wat zijn we wijzer geworden en wat boffen wij met Jochem. Wat zijn we dankbaar dat zoveel mensen dit ook voor ons mogelijk gemaakt hebben. Al die mensen die onze kinderen hebben opgevangen in de eerste 8 weken dat wij er niet waren. Al die mensen die nog steeds klaar staan al er thuis iets is of gedaan moet worden. De kanjer die onze website heeft onderhouden. Ook zonder deze groep vrijwilligers hadden wij dit niet kunnen doen. Bedankt klinkt zo saai en omvat niet het gevoel wat wij daarbij hebben maar er bestaat nou eenmaal geen ander woord voor.

NAAR HUIS
Morgen rijden we nog meer richting thuis en dat is ook een goed gevoel. Pim heeft aangegeven dat we niet thuis mogen komen dan zaterdag 14.00 uur. Daar houden we ons dan maar aan. We gaan nu nog een viertal dagen wat uitzakken en rustig aan doen. Nederland!!!!! We komen er weer aan.

Alette en René

FOTO'S WEEK 13: Klik hier

VERSLAGEN:
week 1 | week 2| week 3 | week 4 | week 5 | week 6 | week 7 | week 8 | week 9 | week 10 | week 11 | week 12 | week 13