Optreden in Auch en Sarthé

De reis eindigt op de camping in Auch. Vier weken geleden waren we hier ook al dus de vaste gasten zwaaien als we langsrijden met de camper. Hetty en Arnold Bil, de eigenaren van deze ontzettende leuke camping, zijn verbaasd dat we al zo vroeg zijn. Wat hun niet weten is dat we dat weekend voor hun gaan optreden.

Het is een verrassing van de campinggasten die een feestelijke middag hebben georganiseerd waarbij ze onze medewerking gevraagd hebben. In de korte tijd dat wij Arnold en Hetty hebben leren kennen, als twee ontzettende lieverds, konden wij natuurlijk geen nee zeggen. Die zondagmiddag is het een leuke bijeenkomst en worden Arnold en Hetty in het zonnetje gezet. De speciaal gemaakte liedjes worden gezongen. Jochem doet enorm zijn best en geeft nog even een gitaarsolo die natuurlijk goed in de smaak valt.

ARTOUSTE
De rest van de week hebben we eigenlijk weer ontzettend vakantie. Het weer is prachtig. Jochem geniet met volle teugen en speelt vooral met de kinderen van onze oude buren die toevallig ook op deze camping staan. Met hun gaan we ook nog een dag op excursie naar Artouste. Hier rij je met een treintje door de Pyreneeën. Het is de hoogste trein van Europa. En jawel het is hoog………..heel hoog. Helemaal boven moet we nog even klimmen want het einddoel is het meertje wat daar ligt en gevuld is met ijswater. (gesmolten sneeuw van de bergen).

Arnold die ook mee is, staat ons al op te wachten. Hij is vastbesloten met Jochem (en ons in zijn kielzog) naar beneden te klimmen naar het water. Het is stijl en wij hadden het nooit gedurfd met Jochem. Toch luister Jochem heel goed naar Arnold en dan staan we met z’n allen beneden bij het ijskoude water. Belofte maakt schuld dus moeten wij, René en Alette, er aan geloven en plonsen het steenkoude water in. Arnold en Jochem moeten vreselijk lachen want het is echt ijskoud. Daarna trekken we onze natte ondergoed uit en springen zo weer in onze kleren. We moeten terug naar de trein anders komen we te laat. Al met al een prachtige dag. De volgende dag treden we op in de feesttent van de camping. Ze bestaan natuurlijk dit jaar 25 jaar en dat moet gevierd worden. Wij geven graag onze medewerking en het wordt een oergezellige avond.

SARTHÉ
Een paar dagen later laden we de auto van Arnold vol met onze spullen. Arnold gaat mee. We gaan naar Sarthé wat gelegen is in de heuvels in de buurt van Fleurance. Sarthé is de naam van een wooncentrum waar ongeveer 30 kinderen in de leeftijd 3 tot 18 jaar wonen. Deze kinderen zijn stuk voor stuk allemaal beschadigd. Mishandeling, misbruik, geestelijke beschadigd, onhandelbaar, noem maar op. De angst staat sommige kinderen letterlijk in de ogen.

Het wooncentrum staat onder leiding van de familie Le Clair. Mensen die al 25 jaar hun leven wijden aan deze kinderen met als missie deze kinderen in staat te stellen later een normaal leven te kunnen leiden. Als we aankomen in het centrum zien we dat de binnenplaats helemaal versierd is met alles wat maar met muziek te maken heeft. Heel veel slingers met do re mi hangen over de binnenplaats. Er zowaar een heel podium gemaakt met prachtige gekleurde platen voorzien van muziekinstrumenten en noten. De kinderen zijn door het dolle heen.

Als we opgebouwd hebben zegt Jochem : ik vind het wel moeilijk hoor dat ze allemaal Frans praten. Toch krijgen we al snel contact met de kids en in korte tijd is het dansen zingen etc. Een half uurtje later arriveren er nog meer gasten. Dit zijn vrijwilligers van het centrum, donateurs en wat bewoners uit de heuvels rondom. Al met al zijn er ongeveer 80 mensen. Een kok kookt in een enorme grote pan paella voor iedereen en we eten dan ook met z’n allen. Het weer is ons goed gezind. Dan volgt een optreden van een aantal kinderen waarbij enthousiast gezongen en geklapt wordt.

Uiteindelijk maken wij het feest ten einde door nog een half uurtje te spelen. De kinderen weten van geen wijken en willen alles zien, weten en voelen. Ze mogen van ons. We zingen zelfs nog een Frans kinderliedje tot verbazing van iedereen. We worden door de famlie Le Clair verwend met wat flessen wijn, een poster en een videoband over het ontstaan van dit centrum. Je kan merken dat het hier ongewoon is om zomaar iets te doen voor iemand. Iemand vraagt aan ons vanuit welke kerk wij dit doen en is verbaasd dat wij dit zomaar doen. Wij zijn door de engelen gestuurd zegt men. We zijn er wel achter dat het kleine beetje plezier wat wij kunnen brengen ontzettend veel goed doet. Als ze ons vragen wat het mooiste cadeau is wat wij hebben gekregen is ons antwoord: de glimlach van deze kinderen.

Als we vertrekken staan de kinderen in een soort ere haag van de poort ons uit te zwaaien. Op de achtergrond horen we een lied wat gaat over muzikanten. We zitten als de koning en koningin in de auto ( we hadden tenslotte een chauffeur) te zwaaien. De kids klampen zich vast een de auto om nog een laatste blik van ons op te vangen. Wij slikken onze tranen weg en worden weggereden de donkere heuvels van de Gers in.

De volgende dag nemen we afscheid van Arnold en Hetty waar we zo gastvrij ontvangen zijn. Jochem neemt afscheid van ZIJN bergbeklimmer en zijn campingvrienden. We moeten echt verder. Deze week worden we nog verwacht in Ile d’Oleron. Daar zal ons laatste optreden plaatsvinden. Als we het terrein afrijden zeggen we tegen elkaar: “Goed nieuws voor onze moeders. We gaan nu in ieder geval richting thuis”.

FOTO'S WEEK 12: Klik hier

VERSLAGEN:
week 1 | week 2| week 3 | week 4 | week 5 | week 6 | week 7 | week 8 | week 9 | week 10 | week 11 | week 12 | week 13