Down Syndroom Tour 2005

Het besef om van een lokatie van 700 kuub naar 3 kuub te moeten dringt goed tot ons door als we ons heerlijke bed voor de voorlopig laatste keer beslapen. Na een avond vol visite en kadootjes die uiteindelijk ook allemaal nog in de camper moeten rijden we dan op 1 juni rond 11.00 uur uitgezwaaid door onze trouwe buurman eindelijk weg.

Onze 1e bestemming is Millingen aan de Rijn. Daar we blijven we 2 dagen. Even op familiebezoek en vreselijk veel slapen is wat we daar doen. De meegenomen fietsen worden wel goed benut. We ontmoeten daar Niels en zijn hond Shailo. Ze maken een voettocht over het Pieterpad dat loopt van de Sint Pietersberg tot Pieterburen.

Ons 'tour' vervoermiddel

Als Niels het veld oploopt denkt René eerst dat hij een ziekte heeft maar later is het vreemde lopen puur te wijten aan spierpijn. Spontaan bieden we hem koffie aan wat hij na het opzetten van tent ook accepteert. Niels verteld een beetje over zijn leven. Hij blijkt te werken als treindienstleider maar is ook werkzaam geweest als tourmanager van Volumia. Aha….dus toch een raakvlak. Al gauw gaat het over muziek dus raken we niet snel uitgekletst. Die Niels…..de volgende dag staan hij en Shailo al op tijd bepakt en bezakt klaar voor de volgende 50 kilometer. Wij zuchten zelf nog eens diep en pakken de camper in. We starten de motor en rijden naar ons eerste doel:

ISERLOHN
We worden bekeken door de bewoners als we de camper het terrein van het woonoord oprijden. Zodra we stilstaan komen ze schuchter dichterbij en al gauw staan ze met ons te kletsen. We worden heel warm ontvangen door Rita, ons contactpersoon, en Christian Mueller, de directeur. Je verwacht een wat oudere kale dikke man maar vervolgens is het een lange slanke jonge kerel. Grappig toch die beelden die je hebt als je iemand nog nooit ontmoet hebt. We krijgen stroom en een kamer waar we de badkamer mogen gebruiken.

Luxe dus. Een eigen toilet en douche. Ook krijgen we een moedersleutel zodat we te allen tijde het gebouw in en uit kunnen lopen. Wat een vertrouwen en wat een warmte. Diezelfde middag gaat Christian met ons op de fiets Iserlohn in en laat ons zien waar we de volgende dag gaan optreden. Café Kunterbunter is een initiatief van de bewoners zelf. Ze hadden behoefte aan de lokatie waar ze elkaar kunnen ontmoeten en dat kwam er met behulp van de kerk. Elke 1e zaterdag van de maand kan men elkaar hier ontmoeten en normaliter is er een DJ die muziek draait. Men had voor ons flink reclame gemaakt wat ook wel bleek toen we de volgende dag aan het spelen waren. Het was in jaren niet zo druk geweest. Alhoewel het hele optreden al met al 2 en half uur duurde was het letterlijk en figuurlijk een gekkenhuis. Na afloop kregen we spontaan hulp van volleerde roadies dus waren de spullen in now time weer in de camper.

Ook hebben we bij de bewoners gegeten van Unit 1. Helemaal gezellig en leuk. We worden gevraagd voor nog een feest op 27 augustus en mogen we met alle liefde weer bij hun verblijven. We zeggen niets toen maar ons gevoel zegt ja. We zien wel hoe we het eventueel in kunnen passen. We worden uitgenodigd bij de directeur thuis voor een luxe ontbijt waarbij hij ons alles over de gehandicaptensituatie in Duitsland kan vertellen. Na het ontbijt krijgen we nog een kadootje en mag René de Iserlohner zondagskrant meenemen. Een blik zegt genoeg, geen waterloze pers hier!!! Als we weggaan worden we toch wat weemoedig. We zijn verzorgd tot en met. Iserlohn was als een warme deken en het voelt een beetje alsof we een thuis verlaten.

SOLINGEN
In de stromende regen rijden we Solingen binnen. We waren eigenlijk al verwend met 3 dagen mooi weer. Hier spelen we op de Wilhelm Hart Schule. Als we aankomen worden we hier ook hartelijk ontvangen. De school lijkt op de Alk (Alkmaar), de school waar Jochem op zit. Ook hier hangen de nieuwe gebaren aangeplakt bij de voordeur. De school hangt vol met foto’s van activiteiten. Opvallend is dat men hier een echte schoolband heeft waarin naast 3 leraren ook een negental (oud) leerlingen spelen. De band heet Dr. Hinkelstein en heeft inmiddels al 2 cd’s uitgebracht. Geweldig niet waar. We zetten onze spullen in de menza (kantine) waar we zullen optreden. Er worden stoelen neergezet en we krijgen een beetje een theater gevoel.

Even voor 14.00 uur zit iedereen braaf naar ons te kijken. Hier kunnen we niet zo goed tegen maar al snel gaan de stoelen allemaal aan de kant en wordt er driftig gedanst en met ons meegezongen. Een uur lang gaat iedereen uit zijn dak.
Letterlijk en figuurlijk. Ook de leraren zijn razend enthousiast. Zelfs de buschauffeurs staan te “bumpen “in de hoek en het kantinepersoneel zwaait met schorten. Ook hier spreekt de muziek een internationale taal en zijn moeilijke gesprekken helemaal niet nodig. De kids genieten en Wij Ook!!!!!

Na het optreden volgt een Duits We Want More en na een goedkeurende knik van de directie spelen we nog 1 knaller. Dan moeten we stoppen want de kinderen moeten met de busjes waar naar huis. Na afloop delen we als ware sterren foto’s uit en worden we overladen met zelfgemaakte cadeautjes. Bezweet maar zeer voldaan ruimen we alles op en trekken ons terug in onze camper. Het was in een woord SUPER !!!!!

FOTO'S WEEK 1: Klik hier

VERSLAGEN:
week 1 | week 2| week 3 | week 4 | week 5 | week 6 | week 7 | week 8 | week 9 | week 10 | week 11 | week 12 | week 13